رنج سال های درد تو را اکنون می فهمم

اکنون که دیگر خیلی دیر است

خیلی دیر

اینکه تنها بودی و من چه می پنداشتم در میان روزهای تو!

برای فهمیدن اما دیگر دیر شده دیر!!!

تنها مانده ام و تنهاییم را هیچ مرحمی آرام بخش نیست

وقتی که دستانم از حس دستانت خالی است

وقتی که در هر گوشه اتاق خالیم حتی چشم های بسته و لب های خموش تو را نمی بینم

تنها پناه من می شود اشک و یاد

اشک و یاد!

اسیر دست آرزوهای محال شدم بی تو

اسیر نیازهای طبیعی کودکیم

اسیر خواهش های زندگی آنهم در روزهای بی تو!!!

با نگاه تو از حادثه هم می شد رد شد

اما اکنون؟

بی نگاه تو حتی از پنجره هم نمی توان ازدحام حادثه ها را نگریست.

خاک سرد پناه تو و اشک و آه همنوای من!!!

عجب قسمتی نصیبم شد مادر عجب قسمتی است بی تو!!!

پروازت به تنهایی و ماندن من بی تو یک عمر در انزوا!

یخ زده ام

انجمادی که مرا به عمق دردناکترین دردهای زندگی رهنمون شده است

واژه ام اینبار نه از توست نه از خودم

و نه از حجم احساساتی که از دلتنگی های عمیقم بر می خیزد

امب از اویی است که همیشه عشق است

من دارم تو داری شاید هم نداری شاید هم من دیگر هرگز

فردا را خدا می داند

مادر!!!!

امشب درد من درد دردناکترین درد اوست که به خاطرم تحملش می کند و دم نمی زند

کاش نرسد آن لحظه ای که بگویم من او ندارم

در این بغض مانده ام

درد می کشد و درد می کشم

من اویم را می خواهم و بی او نمی توانم

بی او نمی توانم.

خداوندا!!!

ابتدا و انتهای هر دعایم خواستم که خواستت بر آرامشش باشد

اما عجز امشبم این را گفت که بی او نمی توانم

رهایی از دردش را فقط تو می توانی

آمین....

تنهای تنها میان همه خاطره هایی که شاید بوی آنها را

از هر کجای تاریخ علاقه بتوان حس کرد

من و یکرنگی دردهای نا تمام هر دو همسفر این جاده ایم

من با تمام دردها!!!

نازنین:

مدتی است میان سطر سطر بی کسیم

سراغی هر چند نا تمام از خیسی چشمانم نمی گیری

تو را چه شده است

تویی که نبض اشتیاقت علاقه عاشق را دو صد چندان می کرد

اکنون فاصله ها را چگونه بنا نهادی به بی خبری؟

کاش دردهایت را می دانستم

شاید آنوقت گلایه هایم تمام می شد و تنها غصه ام قصه غم های تو می گشت.

کاش نزدیک تر بودیم

کاش نزدیک تر بودیم ....

و من

و من که ...

همیشه به اینجا که می رسد بغض سکوتم می شکند

و افسوس از اینکه تو باز هم نی دانی در دلم چه می گذرد.

شاید هم ندانی بهتر است

دانستنش دردی از دل تنهایی ام دوا نمی کند

فقط غمگین تر می شود که می دانم از غم غم هایم غصه ات می گیرد

چشم هایت می بارد

دلت غرق در غوغا می شود

اما نه زمان  و نه من و  نه تو

هیچ کدام کاری از دستمان ساخته نیست:

« راهی است راه عشق که هیچش کناره نیست ......»

یاد تو در شب آفتابی

ستاره باران نامت در روز مهتابی

و خنده هایت در مهتاب لحظه های بارانی من!

خدای من که چه محشری است داشتنت !!!!

همه هست های روزمره اما به رنگ تو

و من عشقت را اینگونه ساخته ام....

شاید هم می روی

مهم این است که هستی

حتی وقتی که نیستی

و شاید اما این را هیچ کس نداند!!!

بند دوری را می خواهم پاره کنم

شاید که دلهایمان به هم نزدیک تر شود.

گمان می کنی که ثانیه های دوری بگذارند؟

دستانم برای خواستن و ساختن ساخته شده اند.

شک نکن!!!

تنها ماندی و تنها ماندم.

غرور هم حایلی بود شاید!

شاید!!!!

هر دو خام بودیم که باختیم.